hidden

1 van 29  1 2 3 >  Laatste ⟩

zondag 10 juli 2016

{caption}

Precies één maand geleden waren Yannick en ik aan de andere kant van de wereld, in Tofino, Canada. We warmden noodles op in theemokken, trokken onze warmste truien aan en stopten alle koude biertjes uit de koelkast in onze tas. We wandelden via een klein paadje in de tuin naar het strand en zochten een plekje in de duinen en uit de wind. We lachten, keken naar de zonsondergang en aten ons avondeten.

En toen, toen vroeg Yannick of ik op een omgevallen boomstam die voor ons lag kwam staan en ook vroeg hij me of ik met hem wilde trouwen. Met de ruisende zee op de achtergrond en de goedkeuring van de zon in mijn gezicht zei ik natuurlijk, natuurlijk 'Ja!'. En we kusten en lachten en lieten tranen en lachten nog meer en toen waren we stil. Ik wandelde naar de zee en stak mijn handen in het koude water. Toen ik terug liep naar Yannick zei ik 'De zee vindt het ook goed'. En toen vertelde hij me dat niet alleen de zee, maar ook mijn ouders het goed vonden. Die had hij de week er voor om goedkeuring gevraagd met een fles Port uit mijn geboortejaar. Even later kwam er politie naar ons toe en die gaf ons een reprimande, maar dat is een verhaal voor een andere keer.. De batterij van het mobieltje in mijn tas was leeg dus maakte we een herinnering met Yannick's analoge camera. Naast korte broeken en warme truien zat er toen plots ook een liefdesgeheim in onze backpacks

{caption} {caption} {caption}

dinsdag 15 maart 2016

Hij ging een weekend naar zijn ouders maar ik moest werken in de saladebar dus ging niet mee.
Op zondagochtend sprong ik vroeg uit bed, schroefde de plankjes van de muur en verfde ik de keuken..

{caption} {caption}

zondag 6 maart 2016

We zagen elkaar een weekend niet maar op zondagavond ontmoetten we elkaar in de stad.
Het regende en ik schuilde onder een boom zonder bladeren.
Ik zag iemand die ik kende maar die mij niet herkende en iemand herkende mij die ik eigenlijk niet echt ken.
We hadden zin om vroeg te eten zodat we de hele avond in bed konden lezen, met de kat slapend tussen zijn benen. We bestelden glazen rode wijn.
Hij vertelde waar hij in geloofde en ik vertelde over mijn droom van de vorige nacht.
De ruimte vulde zich met steeds meer gasten en ik hoorde het zoemen van alle stemmen. Eigenlijk hoorde ik alleen maar hem, in alles om me heen.
We lachten om onze klungelige eerste afspraakje en we lachten om mijn onhandigheid. Even daarvoor was ik nog mijn sleutels verloren.
Toen we ons eten kregen geserveerd proestte ik van het lachen en maande hij me tot stilte zoals alleen hij dat kan doen. (Ooit sprak hij me eens streng toe toen we een auto wilden huren en ik op een pallet met wieltjes door de hal sjeesde. Hij vond dat ik me beter moest gedragen omdat anders de verhuurders dachten dat ik dronken was en ze ons de auto niet zouden willen lenen).

Yannick dacht dat hij pastaschelpen had besteld bij de Spaghetteria maar kreeg pardoes een bord spaghetti met echte schelpen.
Tevreden met zijn onverwachte maaltijd begon hij te eten terwijl ik mijn 7-jarige buurvrouw vroeg of haar mama haar jurk zelf gemaakt had.

{caption}

Het maakt me zo vrolijk wanneer een slapend katje op mijn dekbed ligt terwijl ik in mijn dagboek aan het schrijven ben.
Kees wil altijd zo graag in de buurt van mensen zijn.

{caption}

Een ondeugd uit het leven. Een ketting die er alsmaar af vliegt, zwarte vingers van de viezigheid.
Gelukkig ben ik ondertussen bedreven in het repareren van mijn ketting en kan ik een paar seconden later mijn tocht weer vervolgen..

{caption}

1 van 29  1 2 3 >  Laatste ⟩